-

टिप्पण्या

टिप्पणी पोस्ट करा

या ब्लॉगवरील लोकप्रिय पोस्ट

मी आणि मुंबई मराठी पत्रकार संघ

-
इमेज
                 ....  आणि   मी मुंबई मराठी पत्रकार संघात पोहचलो.                    मे कि जून नेमकं आठवत नाही , परंतु त्याच महिन्यांच्या  दरम्यान १९९७ सालची ही गोष्ट.  एम.ए. इंग्रजी ची परीक्षा पुण्याच्या वाडिया कॉलेजमधून दिल्यानंतर पुढे नक्की काय करायचं, कुठे जायचं हा एक मनातल्या मनात छळणारा प्रश्न होता. वडील पोस्टात पॅॅकर म्हणून पंचवीस वर्ष सेवा करून १९९५  ला निवृत्त झाले होते. त्याकाळी केंद्र सरकारी कर्मचार्यांना जेमतेम घर चालेल इतकाच पगार असायचा. त्या तुलनेत पेन्शन तर निम्म्याहून कमी मिळायची. वडीलांना सुमारे सतराशे रुपये मिळत होती. त्यात मागून शिकत येणारा धाकटा  भाऊ अविनाश , मी, आई, दीड एकर शेती अस छोट कुटुंब अत्यल्प पैशातही आनंदाने चालत होत. त्या आधी पाच वर्षांपूर्वी थोरली बहिण ज्योत्स्नाचा विवाह झाला होता. तिच्या लग्नासाठी घेतलेले कर्ज कसेबसे फिटत आले होते. नेवाशाच्या छोट्याशा खरवंडी नामक गावातून आलेला मी ,१९९३ला बारावी नंतर शिक्षणासाठी घर सोडलेलं. वडिलोप...
अधिक वाचा

तिन्ही सांजेला कविता

-
इमेज
 *तिन्ही सांजेला*      खूप खूप आठवण येते तुझी तिन्ही सांजेला... मावळतीचा सूर्य घेऊन जातो आणखी एक ओसाड दिवस  असेच सरलेत महिनोन्महिने क्षितिज रिकामं रिकामं होतं  निळ्याशार पाण्याच्या लाटा किनाऱ्यावर येतात जातात मी निमुटपणे मागे फिरतो हाताची पाठमोरी घडी घालून रिकाम्या हाताने....... मनाची तेलवात जळत राहते काळजाचा कोनाडा तेवत मंद कुठलासा सूर ऐकू येतो रोज सतारीचा कधी वेणूचा असतो तो मी आपला चष्मा चिमटीत धरून उगाचच वर नजर टाकतो हळवी इथेच कुठतरी तूही असशील म्हणत  मला न्याहाळत कावरीबावरी अगदी माझ्यासारखीच... चंद्र चांदणे मोजून झालेत रात्रीच्या रात्री गारद झाल्यात मी पुन्हा किनारा गाठतो तोच एका निर्जन खडकावर आशेने तू धडक येशील असशील तिथून  ठरल्या वेळी गजरा माळून चाहूल लागते, ओठ रुंदावत मी मागे वळून नाही बघत... पण खांद्यांवर श्वास हलतात तिन्ही सांजेला रोज...रोज... तुझाच... जयवंत
अधिक वाचा

हे असं का होतं ( कविता )

-
हे असं का होतं ? उगाच मन खट्टू होऊन बसतं राग नसतो, रुसवा नसतो असले अंतर भेटीतले तरी मनाचं पाखरू उडू लागतं फांदी फांदी शोधू लागतं हे असं का होतं ? दरवाजावर टक टक करतं तुझ्या पावलांची चाहूल घेतं कडी उघडण्याचा आवाज ऐकतं किलकिल्या डोळ्यांनी फटीत बघतं चेंगरल्या पंखांनी टवकारू लागतं हे असं का होतं ? दार उघडतं, आणि बंद होतं, चिमुरडं उर धडधडून  उठतं चौकट सोडून खिडकीत जातं तावदान, हलकड्या आपटू लागतं चोचीचा आ वासून हुंदडत रहातं हे असं का होतं ? पंख आपटतं, चोच घासत व्याकुळ, हळवं  खूप आसुसतं उठता बसता घिरट्या घालतं खोल खोल काळजाचा ठाव घेतं उलघाल करीत माणूस शोधतं हे असं का होत ? त्याचं शिवार , त्याचं माळरान सारंच सैरभैर, सारंच हैराण. नुसती तगमग, रणरण भयाण उठता बसता, कोलमडू लागतं दे माय धरणी ठाय म्हणतं हे असं का होतं ? तुझ्या घरट्यात शिरू पहातं कट्टीबट्टी धरू लागतं थोडं हट्टी, थोडं अवखळ तुझा आडोसा शोधू लागतं ओक्साबोक्शी रडू लागतं हे असं का होतं ?  जयवंत. ( २१/०६/२०२०)
अधिक वाचा