अहोरात्र

-
            अहोरात्र

सकाळी तुझी रोजच धांदल उडते
अर्धा बिछाना आवरून
नजरेचे पांघरुन
ओठांवरचे चांदणे
केसांचे ढग सारून
अंगणा आधी सडा पडतो माझ्यावर
तुझ्या चुंबनांचा

पहाटेच दौडत निघते
उगवतीला न्हाऊन
रथाची चाके पळवितेस
तुझ्या मनाचे महाभारत
फलटाचे कुरुक्षेत्र आणि
माझाही संजय होतो
अर्ध ओल्या केसांना सुकवत तू झोपेची घडी घालून पुन्हा कुशीत शिकतेस, माझ्याच विचारांच्या उबदार पांघरुणात अलगद विसावते, कानात पुटपुटत, ओठांनी कानपाळी चुंबून म्हणतेस, मला जवळ घेशील, थकले रे, पण..
तुला सोडावत नाही
वेगाला लगाम लावतेस
दोन थेंब टिपतेस विरहाचे, फलाटाचे अंतरही जपतेस मग
तू हरवते पिलावळीत......
माझ्या लेकरांना मोकाट सोडून...
तू रहाटगाडगे घुमविते तीन तीन कप्प्यांचे
सूर्योदया पासून
चंद्रास्तापर्यंत  अविरत..
अहोरात्र..... मला हिंदोळत
       जयवंत कुलकर्णी 

टिप्पण्या

टिप्पणी पोस्ट करा

या ब्लॉगवरील लोकप्रिय पोस्ट

तिन्ही सांजेला कविता

-
इमेज
 *तिन्ही सांजेला*      खूप खूप आठवण येते तुझी तिन्ही सांजेला... मावळतीचा सूर्य घेऊन जातो आणखी एक ओसाड दिवस  असेच सरलेत महिनोन्महिने क्षितिज रिकामं रिकामं होतं  निळ्याशार पाण्याच्या लाटा किनाऱ्यावर येतात जातात मी निमुटपणे मागे फिरतो हाताची पाठमोरी घडी घालून रिकाम्या हाताने....... मनाची तेलवात जळत राहते काळजाचा कोनाडा तेवत मंद कुठलासा सूर ऐकू येतो रोज सतारीचा कधी वेणूचा असतो तो मी आपला चष्मा चिमटीत धरून उगाचच वर नजर टाकतो हळवी इथेच कुठतरी तूही असशील म्हणत  मला न्याहाळत कावरीबावरी अगदी माझ्यासारखीच... चंद्र चांदणे मोजून झालेत रात्रीच्या रात्री गारद झाल्यात मी पुन्हा किनारा गाठतो तोच एका निर्जन खडकावर आशेने तू धडक येशील असशील तिथून  ठरल्या वेळी गजरा माळून चाहूल लागते, ओठ रुंदावत मी मागे वळून नाही बघत... पण खांद्यांवर श्वास हलतात तिन्ही सांजेला रोज...रोज... तुझाच... जयवंत
अधिक वाचा

मी आणि मुंबई मराठी पत्रकार संघ

-
इमेज
                 ....  आणि   मी मुंबई मराठी पत्रकार संघात पोहचलो.                    मे कि जून नेमकं आठवत नाही , परंतु त्याच महिन्यांच्या  दरम्यान १९९७ सालची ही गोष्ट.  एम.ए. इंग्रजी ची परीक्षा पुण्याच्या वाडिया कॉलेजमधून दिल्यानंतर पुढे नक्की काय करायचं, कुठे जायचं हा एक मनातल्या मनात छळणारा प्रश्न होता. वडील पोस्टात पॅॅकर म्हणून पंचवीस वर्ष सेवा करून १९९५  ला निवृत्त झाले होते. त्याकाळी केंद्र सरकारी कर्मचार्यांना जेमतेम घर चालेल इतकाच पगार असायचा. त्या तुलनेत पेन्शन तर निम्म्याहून कमी मिळायची. वडीलांना सुमारे सतराशे रुपये मिळत होती. त्यात मागून शिकत येणारा धाकटा  भाऊ अविनाश , मी, आई, दीड एकर शेती अस छोट कुटुंब अत्यल्प पैशातही आनंदाने चालत होत. त्या आधी पाच वर्षांपूर्वी थोरली बहिण ज्योत्स्नाचा विवाह झाला होता. तिच्या लग्नासाठी घेतलेले कर्ज कसेबसे फिटत आले होते. नेवाशाच्या छोट्याशा खरवंडी नामक गावातून आलेला मी ,१९९३ला बारावी नंतर शिक्षणासाठी घर सोडलेलं. वडिलोप...
अधिक वाचा

गुरुजनहो गतिमान होऊया !

-
इमेज
                                                                गुरुजन हो गतिमान होऊ या !                                                                                           ( बदलत्या काळातील शिक्षकांची भूमिका )       सर्व साधारणपणे १५ जून पासून शैक्षणिक वर्ष सुरु झाले की दोन ते तीन आठवडयात शाळा शाळांमधून मोठ्या उत्साहात ' गुरु पौर्णिमा ' आणि त्यानंतर ५ सप्टेंबर अर्थात ' शिक्षक दिनाची ' धूम   पहावयास मिळते. छोट्या छोट्या पानांमध्ये लपेटलेली लालबुंद गुलाबाची एक दोन फुलं आपले वर्ग शिक्षक किंवा आव...
अधिक वाचा